کد خبر: ۱۸۷۷۵
تعداد نظرات: ۶ نظر
«دکتر آراسب دباغ مقدم» در یادداشتی در شماره اخیر مجله جامعه دامپزشکان ایران نوشت ...
9999999

 

انتشار یافته: ۶
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
دکتر محمد لطفی زاده
|
-
|
۰۵:۱۳ - ۱۳۹۳/۰۸/۰۳
0
0
بسمه تعالی. با سلام و احترام به همگان. ضمن آرزوی رحمت و مغفرت برای جناب دکتر شیمی مایلم نکته ای درباره تدریس عرض کنم. بهانه این نکته همین یادداشت است که به تدریس هم پرداخته است. متآسفانه دو مشکل در دانشگاههای کشورمان وجود دارد که روز به روز شدت یافته است. یکی اینکه مدرس و محقق تفاوتی ندارند و دوم اینکه روش کلاس داری و تدریس را کمتر کسی که تدریس می کند بلد است. شاید این مشکل هم پوشانی هم داشته باشند. خلاصه آنکه به کسانی که می خواهند مدرس دانشگاه باشند روش تدریس آموزش داده نمی شود و آنان در هر ترم مسائلی را تجربه می کنند و البته به تعدادی موش آزمایشگاهی برای اینکار نیاز است! از سویی فردی که محقق خوبی است فکر می کنیم مدرس خوبی هم هست و این همان مشکلی است که غالباً افراد بزرگ چون روش تدریس بلد نیستند می آفرینند. امیدوارم روزی برسد که هر فردی در جایگاه واقعی خودش قرار داشته باشد و مدرسان هم روش تدریس را به خوبی آموزش دیده باشند. از اینکه این یادداشت را بهانه بیان نکته ای غیر از هدف اصلی خبر قرار دادم عذر می خواهم.
ناشناس
|
-
|
۱۸:۴۰ - ۱۳۹۳/۰۸/۰۳
0
0


با نام خدا
باسلام
در رابطه با یادداشت دکتر لطفی زاده ی عزیز ، عرض می کنم. مقوله ی تحقیقات و آموزش کاملا مرتبط با یکدیگر بوده و از هم جدا نمی باشد . مدرسی می تواند کار خود را در بحث آموزش به درستی انجام دهد که در وحله ی اول محقق(خوب و باتجربه) باشد . چرا که همه ی مفاهیمی که در حوزه های مختلف علوم وجود دارند زاده ی همین تحقیقات هستند . حال اگر همین یافته ها توسط صاحب تحقیق به دانشجو و مخاطب عرضه شود ، قطعا با کیفیت بهتر ، قابل فهم تر و البته اثر گذار تر خواهد بود
اما از سوی دیگر ، نیاز مربیان و استادیاران جوان به گذراندن دوره های آموزشی فن بیان ، اداره ی کلاس و ... همیشه احساس می شود و بر هیچ کس پوشیده نیست .
مرحوم استاد دکتر شیمی هم مدرس و هم محقق حاذقی بودند ، روحشان شاد.
معلم دانشگاه

دکتر محمد لطفی زاده
|
-
|
۰۳:۰۲ - ۱۳۹۳/۰۸/۰۴
0
0
بسمه تعالی. با سلام و احترام مجدد
بحث اینجانب همانطور که عرض کرده ام ناظر به مرحوم استاد دکتر شیمی نبود و یک موضوع کلی مطرح کردم. البته که یکی از ضعف های نظام دانشگاهی ما تفکیک تدریس و پژوهش است و چه بسا باید نتایج پژوهش تألیف و در اختیار دانشجویان باشد و به آنان تدریس شود اما کم هستند اساتیدی که در این دانشگاه آرمانی تدریس و پژوهش را تؤامان داشته باشند. مشکلی هم نیست که استاد ارجمندی مدرس باشد و پژوهش هم بنماید اما سخن اینجاست که به صرف پژوهشگری نباید کسی را بدون طی دوره ها و واجد توانمندی به تدریس گمارد. کاش دوستانی که رزیدنت می شوند قبل از آنکه به عضویت هیأت علمی درآیند بصورت کاربردی آموزش روش تدریس و کلاس داری و شیوه های مثبت و منفی ارتباط با مخاطب و دانشجو را فرابگیرند.
دانشجوی دکترای دامپزشکی
|
-
|
۰۸:۴۲ - ۱۳۹۳/۰۸/۰۶
0
0
ضمن تایید نظر دکتر لطفی زاده ی عزیز، برخی اساتید هم هستند که نه پژوهشگرند و نه روش تدریس بلدند! آن ها را کجای دلمان بگذاریم ؟ :)
دکتر آراسب دباغ مقدم
|
-
|
۱۹:۵۳ - ۱۳۹۳/۰۸/۱۲
0
0
هر چند نظرات عنوان شده، در جای خود ارزشمند و قابل بحث است، اما هم از خوانندگان و هم از مدیر مسول محترم حکیم مهر انتظار می رود ذیل هر مطلب، نظرات مرتبط با آن را منتشر نمایند. این مطلب در بیان مقام والای مرحوم استاد دکتر شیمی است، اما کسی که از ایشان شناختی نداشته باشد، با خواندن نظرات ممکن است تصور نماید که ایرادهای گفته شده، به تدریس یا تحقیق ایشان وارد بوده است. بیان اینجانب در مورد تدریس دکتر ((ت))، هم نه از باب بیان شیوه تدریس، بلکه از باب چگونگی دعوت از مرحوم استاد دکتر شیمی برای تدریس ایمنی شناسی بود.
موفق باشید.
دکتر محمودرضا اثناعشری
|
-
|
۱۴:۱۰ - ۱۳۹۴/۰۸/۲۹
0
0
با سلام، به نظر بنده که سالها شاگرد استاد بینظیری چون دکتر احمد شیمی (رحمت خداوند بر ایشان باد) بوده ام، کلاس درس این بزرگوار ، کلاس اخلاق و معرفت بود و چه حافظه ای داشتند و چقدر مهربان بودند. در دروس ایمنی شناسی و سرم شناسی، ویروس شناسی و باکتری شناسی افتخار شاگردی ایشان رو داشتم و دقیقا کتابهای خودشان که منبع درسی سایر دانشگاه ها هم بوده و هستند تدریس می شد. من دقیقا با روایت همکار عزیزمان موافقم و تمام مسائل رو از نزدیک تجربه کرده ام و بر آن صحه می گذارم. چون خودم ورودی 75 دانشکده دامپزشکی کرج بودم.
در ضمن، بدیهی است که اعضای هیات علمی باید پژوهشگر باشند چون از قوانین ارتقاء در وزارت علوم هست تا پژوهشگر نباشی عضو هیات علمی نخواهی شد و تا ادامه ندهی به پژوهشها و دهها مقاله ISI و علمی پژوهشی با IF بالا چاپ نکنی و صدها کنگره نروی برای ارائه مقالات دیگر، ارتقاء نخواهی یافت و آموزش بی پژوهش امروزه معنی ندارند. خوشحالم که از بهترین استادانی که می شد در ایران زیر یک سقف جمع کرد در طول تحصیل بهره بردم، از بهترینها در تخصص خودشان. سلام و درود و احترام بر همگی آنان که درسشان معرفت و محبت و عشق بود.
دکتر محمودرضا اثناعشری
عضو هیات علمی بخش علوم دامی
دانشگاه پیام نور
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
ادامه