حکیم مهر- محسن طاهرمیرزایی: در شرایطی که کشور درگیر نا آرامی‌ها و تنش‌های ناشی از جنگ است و تمامی ارکان جامعه با چالش‌های بی‌سابقه‌ای مواجه شده‌اند، بخش درمان دامپزشکی به عنوان یکی از حلقه‌های حیاتی در حفظ سلامت عمومی و رفاه خانواده‌ها، با آزمونی سخت روبروست.
به گزارش حکیم مهر، حیوانات خانگی که دیگر در بسیاری از خانه‌های ایرانی نه به عنوان موجوداتی بی‌اهمیت، بلکه به عنوان «اعضای خانواده» شناخته می‌شوند، در این میان آسیب‌های جانی و روحی مشابه انسان‌ها را متحمل می‌شوند؛ اما تأمین دارو، نوسان شدید ارزی، بسته شدن مبادی ورودی و نبود یک سازماندهی منسجم، فعالیت مراکز درمانی خصوصی را با موانع عدیده‌ای روبرو کرده است.
در این میان، «دکتر امید مرادی» رئیس بیمارستان مرکزی تهران، در گفت‌وگوی اختصاصی با حکیم مهر، به تشریح جزئیات دقیقی از وضعیت بحرانی این حوزه پرداخته است؛ از نبود سازوکار کارآمد در «مراکز معین» و سردرگمی شهروندان گرفته تا تغییر الگوی مراجعات و افزایش پیچیدگی‌های درمانی.
او با تأکید بر لزوم حمایت سازمان دامپزشکی برای تأمین ملزومات و کنترل قیمت‌ها، هشدار می‌دهد که در صورت بی‌توجهی، هزینه سنگین این بحران بر دوش حیوانات و خانواده‌هایی خواهد افتاد که به آن‌ها تعلق خاطر دارند.
گزارش پیش رو، روایتی است از تلاش‌های شبانه‌روزی کادر درمان دامپزشکی در خط مقدم سلامت، درست کنار پزشکان انسانی، برای عبور از طوفان جنگ و حفظ امید برای ادامه حیات.
حکیم مهر: اگر بخواهیم به دوران پیش از وقوع جنگ برگردیم، اولین چالش عمده‌ای که در آن زمان با آن مواجه بودید، چه بود؟
پیش از وقوع جنگ، اصلی‌ترین اتفاقی که رخ داد، نوسان شدید قیمت ارز و دلار بود. این بی‌ثباتی باعث شد دسترسی ما، به‌ویژه در زمینه تأمین ملزومات جانبی حیوانات، با دشواری‌های زیادی روبرو شود. اگرچه برای دارو و تجهیزات مشکل حاد وجود نداشت و تنها قیمت‌ها افزایش یافته بود، اما در مورد ملزومات وضعیت متفاوت بود. بسیاری از واردکنندگان به دلیل افزایش روزافزون قیمت‌ها، از فروش محصولات خودداری می‌کردند. بنابراین، حتی در صورت وجود نقدینگی کافی، ممکن بود تأمین این مایحتاج میسر نشود.
حکیم مهر: پس از آغاز جنگ، این شرایط چگونه تغییر کرد و چه موانع جدیدی بر مسیر تأمین منابع اضافه شد؟
با شروع جنگ و بسته شدن مبادی ورودی کشور، مشکل دیگری نیز به معضلات قبلی اضافه شد. با توجه به اینکه اغلب این اقلام تولید خارج از کشور هستند، عملاً واردات آن‌ها متوقف شد. در نتیجه، حتی اگر موجودی‌هایی در انبارها وجود داشت، به فروش نمی‌رسید و کالاهایی نیز که قرار بود وارد شوند، با سختی فراوان یا اساساً وارد نمی‌شدند که این امر، چالش‌های موجود را دوچندان کرد.
حکیم مهر: در خصوص تأمین داروها و واکسن‌های مورد نیاز دامپزشکی در این شرایط چه وضعیتی حاکم است؟
اگر از بحث ملزومات بگذریم، تأمین برخی از داروها که صرفاً از طریق واردات تأمین می‌شدند، با مشکل مواجه شد. البته در مورد واکسن‌ها هنوز به مشکل خاصی برخورد نکرده‌ایم، احتمالاً به دلیل اینکه همیشه ذخیره‌ای از آن‌ها در کشور وجود دارد و در حال حاضر در دسترس است. اما در مورد برخی داروهای خاص که مصارف انسانی نیز دارند، شرایط متفاوت است. مراکز درمانی دامپزشکی معمولاً این داروها را از داروخانه‌های سطح شهر تهیه می‌کنند. اکنون بخشی از داروخانه‌ها فعال نیستند و از سوی دیگر، با توجه به اولویت نیاز انسانی، داروخانه‌ها آن میزانی را که ما نیاز داریم در اختیار ما قرار نمی‌دهند. به عنوان مثال، ما قبلاً با چند داروخانه همکاری می‌کردیم که تمام نیازهایمان را تأمین می‌کردند، اما اکنون حتی با همان تعداد نیز نمی‌توانیم سطح مصرف خود را پوشش دهیم. این وضعیت، کلیت بازار دارو و ملزومات را تحت تأثیر قرار داده است.
حکیم مهر: با شروع جنگ، بزرگترین چالشی که شما و همکارانتان در بخش خصوصی دامپزشکی با آن مواجه شدید چه بود و چه تصمیماتی باید در آن شرایط اتخاذ می‌شد؟
با آغاز جنگ، مهم‌ترین اتفاقی که رخ داد، ضرورت اتخاذ تصمیم درباره ادامه فعالیت، کاهش پذیرش موارد درمانی یا تعطیلی موقت مرکز برای ارزیابی شرایط بود. در این خصوص، سازمان دامپزشکی کشور می‌تواند بهتر از من توضیح دهد که طبق روال معمول، در تمام استان‌ها تعدادی «مرکز معین» معرفی می‌شوند که وظایف مشخصی بر عهده دارند. پیش از وقوع جنگ، لیست مراکز معین استان تهران را مشاهده کردم که برای من جای تعجب داشت. من اطلاع دقیقی از منبع یا معیارهای انتخاب این مراکز ندارم، اما منطقی به نظر می‌رسد که مراکزی با پتانسیل خدمات‌دهی بالاتر باید در این لیست قرار گیرند؛ با این حال، بیمارستان ما و چند بیمارستان معتبر دیگر تهران در این لیست نبودند، در حالی که برخی کلینیک‌ها با تاب‌آوری کمتر در آن حضور داشتند.
حکیم مهر: وضعیت عملی این مراکز معین چگونه است و آیا توانایی پاسخگویی به نیازهای موجود را دارند؟
با بررسی تعداد مراکزی که به عنوان مرکز معین استان معرفی شده‌اند، متوجه می‌شوید که حداقل ۲۰ درصد آن‌ها تعطیل هستند و بخش قابل توجهی نیز با ظرفیتی بسیار پایین‌تر از حد معمول به فعالیت ادامه می‌دهند. در شرایط فعلی، حیوانات خانگی آسیب‌هایی مشابه انسان‌ها متحمل می‌شوند؛ از جمله موج‌گرفتگی و صدمات ناشی از انفجار. با توجه به اینکه اطلاع‌رسانی دقیقی درباره اینکه کدام مراکز فعال هستند انجام نشده، مردم به مراکز معین تکیه می‌کنند، اما وقتی مراجعه می‌کنند و می‌بینند آن‌ها نیز تعطیل یا غیرفعال هستند، دچار سردرگمی می‌شوند. متأسفانه در حال حاضر هیچ سازوکار الزام‌آوری برای فعال نگه داشتن این مراکز وجود ندارد و بسیاری از آن‌ها تعطیل هستند.
حکیم مهر: در مجموع، وضعیت خدمات‌دهی در بخش درمان دامپزشکی، چه در بخش دولتی و چه خصوصی، چگونه ارزیابی می‌شود؟
ما شاهد هستیم که بیماران بسیاری در سطح شهر از دریافت خدمات محروم مانده‌اند. با تعطیلی مراکز آموزش عالی و دانشگاه‌ها و همچنین نبود رزیدنت‌ها، حتی خدمات در دانشکده دامپزشکی که یک مرکز دولتی است، در حداقل ممکن خود قرار دارد. انتظار می‌رود که بخش درمان دامپزشکی با سازماندهی بهتر بتواند از این شرایط عبور کند.
حکیم مهر: علاوه بر مشکلات تأمین ملزومات، در خصوص مراجعه‌کنندگان و ساختار بیماران نیز چه تغییراتی مشاهده کرده‌اید؟
علاوه بر موارد مذکور، در خود مراجعه‌کنندگان نیز طبیعتاً تغییراتی ایجاد شده است. بسیاری از افراد شهرهای بزرگ را ترک کرده‌اند و پتانسیل قبلی برای جذب مراجعه کاهش یافته است. از آنجا که مراکزی که قصد دارند خدمات خود را به صورت شبانه‌روزی ارائه دهند، کاملاً وابسته به تعداد مراجعه‌کننده هستند، مراکز فعال اکنون با مجموعه‌ای از بیماران دشوار مواجه شده‌اند. این امر به دلیل کاهش خدمات در سطح شهر است؛ به طوری که مردم تا زمانی که ناچار نباشند، حیوان خود را برای درمان نمی‌آورند. در نتیجه، ما با تعداد کمتری از بیماران روبرو هستیم، اما این بیماران پیچیده‌تر و دشوارتر هستند که فرآیند خدمات‌دهی را تا حدودی خسته‌کننده می‌کند.
حکیم مهر: این تغییر در الگوی مراجعات چه تأثیری بر نیاز به نیروی متخصص و روند کاری شما داشته است؟
نیاز به متخصصان زبده همچنان به شدت احساس می‌شود تا بتوانند به این بیماران کمک کنند. این موضوع پیچیدگی‌های جدی‌تری نسبت به گذشته ایجاد کرده است. برای مثال، اگر قبلاً از هر ده بیماری که عمل می‌کردیم، سه مورد پیچیده بود، اکنون هر بیماری که عمل می‌کنیم، موردی پیچیده است؛ زیرا این بیماران کسانی هستند که صاحبانشان واقعاً ناگزیر به آوردن آن‌ها و انجام عمل شده‌اند. این شرایط کمی خسته‌کننده است، اما با توجه به اینکه نمی‌توانیم در لحظه به این بیماران خدمات ارائه ندهیم و اجازه دهیم از بین بروند، این کار باید انجام شود. مجموع این عوامل شرایطی متفاوت از وضعیت عادی ایجاد کرده است که بخشی از تجربه آن را در جنگ دوازده روزه داشتیم، اما اکنون به نظر من هر روز شکل و شمایل آن متفاوت‌تر می‌شود.
حکیم مهر: با وجود تمام این چالش‌ها، وضعیت فعلی خدمات‌دهی در بیمارستان شما چگونه است و برای آینده چه برنامه‌ای داشته‌اید؟
البته توضیحات من به این معنا نیست که خدمات‌دهی مختل شده است. همین الان که با شما صحبت می‌کنم، بیمارستان ما حتی برای یک دقیقه هم خدمات‌دهی‌اش را متوقف نکرده و به صورت شبانه‌روزی مشغول کار هستیم، اگرچه مرکز معین نیستیم. بسیاری از مراکز دیگر نیز وضعیتی مشابه ما دارند. از آنجا که پیش‌بینی وقوع چنین اتفاقی تا حدودی ممکن بود، ما حجم خریدهای خود را افزایش داده بودیم تا بتوانیم این شرایط را پوشش دهیم. در حال حاضر با وجود همه چیز، امیدوارم در ادامه شرایط به گونه‌ای باشد که این خدمات‌دهی بتواند به صورت پایدار باقی بماند.
حکیم مهر: به نظر شما سازمان دامپزشکی چه نقشی می‌تواند در پایداری مراکز درمانی خصوصی ایفا کند و چرا حمایت از این مراکز در شرایط فعلی ضروری است؟
فکر می‌کنم شاید یکی از وظایف مهمی هم که سازمان دامپزشکی دارد، این است که حداقل مراکزی که قرار است پایدار بمانند، از نظر تأمین منابع دارویی و مایحتاج مورد نیازشان ساپورت شود تا بتوانند در ادامه خدمات خود را ارائه دهند. اگر این حمایت صورت نگیرد، قیمت‌ها باید تغییر کند. در شرایط جنگی واقعاً بسیاری از مردم در تنگنا هستند. مثلاً شما می‌بینید که آن حیوان خانگی واقعاً در این شرایط ممکن است اولویت اول خانواده‌ها نباشد؛ یعنی اولویت‌های دیگری جلوی آن قرار می‌گیرد و اگر قرار باشد هزینه‌ها به خاطر کمبود دارو یا موارد دیگر همین‌طور افزایش پیدا کند، کسی که آسیب می‌بیند این حیوانات هستند. بنابراین شاید خود سازمان دامپزشکی بتواند کمک کند تا یک ذخیره‌ای از موارد مورد نیاز این مراکز وجود داشته باشد تا از آنجا تأمین شود و هزینه‌ها برای مصرف‌کننده بالاتر نرود.
حکیم مهر: با توجه به جایگاه حیوانات خانگی در خانواده‌های ایرانی امروز، اهمیت حفظ فعالیت بخش درمان دامپزشکی در کنار بخش درمان انسانی چیست؟
فکر می‌کنم که حالا بخش درمان دامپزشکی همراه با بخش درمان پزشکی در کشور وظیفه دارد که سرپا بایستد و بتواند کمک کند. این حیوانات که به «حیوان همراه» در بسیاری از جاها تغییر نام داده‌اند، به عنوان یک عضوی از برخی خانواده‌ها حساب می‌شوند. همان‌طور که در جنگ ممکن است انسان‌ها آسیب ببینند و اعضای یک خانواده تحت تأثیر قرار گیرند، حیوانات خانگی هم که اکنون اغلب به عنوان حیوان همراه عنوان می‌شوند، یکی از اعضای آن خانواده تلقی می‌شوند. حتی آسیب‌هایی که آن‌ها می‌بینند می‌تواند روی روحیه خانواده تأثیر بگذارد و واقعاً ضروری است که این مراکز درمانی ساپورت شوند تا بتوانند این بیماران را درمان کنند.
حکیم مهر: در پایان، وضعیت همکاری مراکز درمانی در تهران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
حداقل در سطح تهران برخی از مراکز مجدانه پای کار بودند و امیدوارم این روحیه خدمات‌دهی تا آخر باقی بماند.
حکیم مهر: ممنون از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید.
مردم در این شرایط به فکر تامین نیازهای اولیه خودشان هستند نه سگ وگربه !!!! | مردم الان گیر مشکلات خودشونن حتی اونایی هم که پت دارن دارن رها می کنن!!! عجب والله والله سلام - احسنت به جناب دکتر مرادی مثل همیشه در جهت اعتلای حرفه ای و با وجدان کاری بالا تلاش می کنند 
.........