اگر نشریه دانشجویی نتواند درباره دغدغه‌های واقعی دانشجو صحبت کند، بخشی از کارکرد رسانه‌ای خود را از دست می‌دهد/ چالش یک نشریه تخصصی دانشجویی را نمی‌توان فقط در کمبود بودجه خلاصه کرد/ مهم‌ترین سرمایه یک نشریه علمی، اعتماد مخاطب به محتوای آن است

حکیم مهر-دکتر محسن طاهرمیرزایی: نشریات دانشجویی در صورت برخورداری از استمرار، دقت علمی و ارتباط با مسائل واقعی دانشجویان، می‌توانند از یک فعالیت فوق‌برنامه فراتر روند و به بستری برای آموزش روزنامه‌نگاری علمی، پرورش نگاه نقادانه و پیوند میان دانشگاه و جامعه حرفه‌ای تبدیل شوند.

دکتر پونه حاجی‌پور، رزیدنت دوره تخصصی بهداشت و بیماری‌های طیور دانشگاه تهران و مدیرمسئول نشریه علمی دانشجویی «درنا»، در گفت‌وگو با پایگاه خبری حکیم مهر، ضمن تشریح مسیر شکل‌گیری و اهداف این نشریه، تأکید می‌کند که «درنا» قرار نیست صرفاً ابزاری برای تکمیل رزومه باشد، بلکه می‌کوشد با پوشش موضوعات تخصصی طیور صنعتی، پرندگان زینتی و حیات‌وحش، محتوایی معتبر، کاربردی و قابل‌فهم برای دانشجویان و فعالان حرفه دامپزشکی تولید کند. وی در این گفت‌وگو از سازوکار چندمرحله‌ای ارزیابی علمی مطالب، ضرورت حفظ تعادل میان

مشارکت دانشجویان و بهره‌گیری از تجربه استادان و متخصصان، دشواری ورود مستند به مسائل آموزشی و صنفی، چالش تأمین بودجه و استمرار انتشار و خطر توقف نشریات پس از فارغ‌التحصیلی اعضای اصلی سخن می‌گوید.
حاجی‌پور همچنین معتقد است رسانه‌های تخصصی، سازمان نظام دامپزشکی و سازمان دامپزشکی کشور می‌توانند با معرفی محتوای باکیفیت، فراهم کردن دسترسی به اطلاعات و متخصصان و دعوت از دانشجویان به رویدادهای حرفه‌ای، زمینه دیده‌شدن و رشد نشریات دانشجویی معتبر را فراهم کنند.

حکیم مهر: برای شروع، لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید آشنایی شما با فضای نشریات دانشجویی از چه زمانی و چگونه آغاز شد؟

من دکتر پونه حاجی‌پور هستم، رزیدنت دوره تخصصی بهداشت و بیماری‌های طیور در دانشگاه تهران و در حال حاضر ترم پنجم دوره تخصص را می‌گذرانم. در کنار فعالیت تخصصی، مدیرمسئول نشریه علمی دانشجویی «درنا» نیز هستم. صاحب‌امتیاز درنا، انجمن علمی دانشجویی بهداشت و بیماری‌های طیور دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران است. در ساختار فعلی نشریه، آقای دکتر جمشید رزم یار استاد مشاور، من مدیرمسئول و دکتر امیر نیکوکار سردبیر هستند.

آشنایی من با نشریات دانشجویی به سال‌های قبل از ورود به دوره تخصصی برمی‌گردد. زمانی که دانشجوی دکتری عمومی دامپزشکی دانشگاه شهید باهنر کرمان بودم، مدیرمسئول نشریه‌ای به نام «هدهد» بودم و سه شماره از آن منتشر شد. پس از فارغ‌التحصیلی من، با وجود پیگیری‌هایی که انجام دادم، به دلیل اینکه تیم دیگری مسئولیت ادامه کار را به‌طور جدی بر عهده نگرفت، انتشار هدهد متوقف شد. این موضوع باعث شد وقتی درنا شکل گرفت، از ابتدا فقط به انتشار یک یا دو شماره فکر نکنیم و مسئله تداوم و انتقال مسئولیت به دانشجویان بعدی را جدی‌تر ببینیم.

حکیم مهر: نشریه دانشجویی «درنا» با چه هدفی شکل گرفت و انتخاب این نام چه معنا و پیشینه‌ای دارد؟

درنا با هدف ایجاد یک فضای تخصصی، قابل اعتماد و در عین حال دانشجو‌محور برای علاقه‌مندان حوزه پرندگان شکل گرفت. از ابتدا نمی‌خواستیم نشریه صرفاً یک فعالیت فوق‌برنامه یا ابزاری برای پر کردن رزومه باشد. هدف این بود که محتوایی تولید کنیم که برای دانشجوی دکتری عمومی قابل فهم و کاربردی باشد و در عین حال برای رزیدنت‌ها، دامپزشکان و افرادی که تخصصی‌تر در این حوزه فعالیت می‌کنند نیز ارزش خواندن داشته باشد. حوزه پرندگان در دامپزشکی بسیار گسترده است و به همین دلیل سه محور اصلی «طیور صنعتی»، «پرندگان زینتی» و «حیات‌وحش» را برای نشریه در نظر گرفته‌ایم. تلاش می‌کنیم در هر شماره ترکیبی متوازن از این حوزه‌ها داشته باشیم و تا حد امکان به موضوعات جدید، کاربردی و مسئله‌محور بپردازیم.

درنا پرنده‌ای مهاجر و اجتماعی است که جابه‌جایی‌های طولانی را به‌صورت گروهی و هماهنگ انجام می‌دهد. برای ما این ویژگی‌ها یادآور حرکت، تداوم، همکاری و پیوند میان زیست‌بوم‌های مختلف بود. دوست داشتیم نشریه هم بتواند نقشی مشابه داشته باشد؛ یعنی دانش و تجربه را میان دانشجو، استاد، متخصص، پژوهشگر و صنعت جابه‌جا کند و میان این فضاها ارتباط ایجاد کند.

حکیم مهر: درنا تاکنون چه مسیری طی کرده و چه ویژگی‌هایی را برای شکل‌دادن به هویت این نشریه مهم می‌دانید؟

درنا نشریه‌ای نسبتاً جوان است و تا امروز دو شماره از آن منتشر شده است؛ شماره دوم نیز در تابستان ۱۴۰۵ انتشار یافت. به همین دلیل ترجیح می‌دهم درباره میزان شناخته‌شدن یا موفقیت آن اغراق نکنم. ما هنوز در ابتدای مسیر هستیم، اما تلاش کرده‌ایم از همان شماره‌های نخست، هویت مشخصی برای نشریه بسازیم.

یکی از اصولی که برایمان اهمیت دارد این است که درنا «دانشجو‌محور» باشد، اما «محدود به دانشجو» نماند. دانشجو باید فرصت واقعی برای جست‌وجو، نوشتن، خطا کردن، اصلاح و رشد داشته باشد؛ در عین حال حضور رزیدنت‌ها، استادان و فعالان صنعت کمک می‌کند مطالب از مسائل واقعی حرفه فاصله نگیرند. اگر یک نشریه تخصصی فقط از فضای دانشجویی تغذیه شود، ممکن است ارتباطش با صنعت کم‌رنگ شود و اگر همه محتوا را افراد باتجربه تولید کنند، فرصت یادگیری برای دانشجو از بین می‌رود. هدف ما ایجاد تعادل میان این دو است. در کنار این موضوع، حساسیت بر صحت علمی، استفاده از منابع معتبر، بازبینی چندمرحله‌ای و تلاش برای تبدیل موضوعات تخصصی به محتوایی قابل استفاده، از عناصر اصلی هویت درنا هستند.

حکیم مهر:  مخاطبان اصلی «درنا» چه کسانی هستند و نشریه چه حوزه‌ها و موضوعاتی را پوشش می‌دهد؟

مخاطب اصلی ما در درجه اول دانشجویان دامپزشکی هستند، به‌ویژه دانشجویانی که به حوزه طیور و پرندگان علاقه دارند؛ اما درنا را محدود به این گروه نمی‌بینیم. دامپزشکان فعال در صنعت طیور، اعضای هیئت علمی، پژوهشگران و حتی فارغ‌التحصیلانی که می‌خواهند دانش خود را در حوزه پرندگان به‌روز نگه دارند نیز می‌توانند مخاطب نشریه باشند.

از نظر موضوعی هم تلاش کرده‌ایم نگاه تک‌بعدی نداشته باشیم. حوزه طیور ذاتاً بین‌رشته‌ای است و بسیاری از مسائل آن را نمی‌توان فقط با نگاه بالینی بررسی کرد؛ اقتصاد تولید، مدیریت، بهداشت، رفاه، فناوری و سیاست‌گذاری نیز بر نتیجه نهایی اثر می‌گذارند. دوست داریم دانشجو از طریق نشریه با این نگاه چندوجهی آشنا شود.

حکیم مهر: اعضای تحریریه چگونه انتخاب می‌شوند و فرایند انتخاب سوژه، تولید، ارزیابی و انتشار مطالب در نشریه به چه صورت است؟

در انتخاب اعضای تحریریه، بیش از هر چیز به علاقه واقعی، مسئولیت‌پذیری، نظم و توانایی کار گروهی توجه داریم. قرار نیست کسی که وارد تحریریه می‌شود از روز اول نویسنده یا ویراستار حرفه‌ای باشد؛ بخشی از فلسفه فعالیت دانشجویی این است که فرد در جریان کار، مهارت کسب کند.

در مورد تولید محتوا، موضوعات بر اساس نیاز و جذابیت علمی، جدید بودن و کاربردی بودن انتخاب می‌شوند. بعد نویسنده درباره موضوع جست‌وجو می‌کند، منابع را بررسی می‌کند و متن اولیه را آماده می‌کند. بعد متن چند مرحله بازبینی و اصلاح می‌شود تا از نظر علمی و نگارشی به سطح قابل قبولی برسد. پس از تأیید علمی، ویرایش نهایی، انتخاب یا آماده‌سازی تصاویر، طراحی و صفحه‌آرایی انجام می‌شود و در نهایت نسخه قبل از انتشار یک بار دیگر از نظر خطاهای محتوایی و شکلی کنترل می‌شود.

در این فرایند نقش دکتر امیر نیکوکار، سردبیر نشریه، بسیار پررنگ است. بخش مهمی از جمع‌آوری مطالب، ارتباط با نویسندگان، هماهنگی‌ها، پیگیری زمان‌بندی و رساندن محتوا از ایده اولیه به نسخه قابل بررسی بر عهده ایشان است. واقعیت این است که انتشار یک شماره فقط حاصل نوشتن چند مقاله نیست؛ بخش بزرگی از کار، همان هماهنگی و پیگیری مستمری است که مخاطب در نسخه نهایی آن را نمی‌بیند.

حکیم مهر: برای اطمینان از صحت علمی مطالب چه سازوکاری دارید؟ آیا استادان یا دامپزشکان متخصص نیز نوشته‌ها را پیش از انتشار بررسی می‌کنند؟

این بخش برای ما یکی از جدی‌ترین مراحل کار است، چون مهم‌ترین سرمایه یک نشریه علمی، اعتماد مخاطب به محتوای آن است. در مرحله نخست، نویسنده موظف است متن را بر اساس مقالات و منابع معتبر تهیه کند و منابع مطالب علمی نیز در انتهای مقاله درج می‌شوند. ترجیح ما این است که تا حد امکان به منابع اصلی، جدید و متناسب با موضوع مراجعه شود، نه اینکه صرفاً به بازنشر مطالب ثانویه اکتفا کنیم.

پس از آماده‌شدن پیش‌نویس، متن در چند سطح بررسی می‌شود. بسته به موضوع، رزیدنت‌ها یا متخصصانی که در همان حوزه فعالیت دارند آن را می‌خوانند. علاوه بر صحت کلی محتوا، تطابق نوشته با منابع نیز اهمیت دارد؛ صرف ذکر یک مقاله در فهرست منابع کافی نیست. باید مشخص باشد نتیجه‌ای که در متن آمده واقعاً از منبع قابل استنباط است، اصطلاحات تخصصی درست به کار رفته‌اند و در ترجمه، خلاصه‌سازی یا ساده‌سازی یک مطالعه، مفهوم اصلی تغییر نکرده است. در نهایت نیز آقای دکتر جمشید رزم یار، استاد مشاور نشریه، مطالب را بررسی می‌کنند و در بسیاری از موارد متن‌ها بیش از یک بار اصلاح می‌شوند.

طبیعتاً این فرایند را معادل داوری یک ژورنال علمی پژوهشی نمی‌دانیم؛ ساختار یک نشریه دانشجویی متفاوت است. با این حال تلاش می‌کنیم استاندارد علمی متن جدی باشد و هیچ مطلبی صرفاً به دلیل جذاب بودن موضوع یا تیتر آن منتشر نشود.

حکیم مهر: چگونه میان مطالب علمی و تخصصی با موضوعات اجتماعی، صنفی و دغدغه‌های روزمره دانشجویان تعادل برقرار می‌کنید؟

هویت اصلی درنا علمی است و فکر نمی‌کنم لازم باشد برای جذاب‌شدن از این هویت فاصله بگیریم؛ اما علمی‌بودن هم نباید به معنای بی‌توجهی به زندگی واقعی دانشجو باشد. دانشجوی دامپزشکی فقط با بیماری، واکسن و مقاله سروکار ندارد. انتخاب پایان‌نامه، آزمون تخصص، تصمیم درباره مسیر شغلی، ورود به صنعت، ارتباط حرفه‌ای با استادان، پژوهش، رزومه‌سازی و حتی سردرگمی درباره آینده همگی بخشی از تجربه دانشجویی هستند.

به همین دلیل بخش «درناکست» را راه‌اندازی کرده‌ایم تا به‌صورت سلسله‌وار سراغ پرسش‌هایی برویم که دانشجوی دکتری عمومی واقعاً با آن¬ها درگیر است و پاسخ آن¬ها الزاماً در کتاب درسی پیدا نمی‌شود. زحمت اصلی این بخش بر عهده دبیر انجمن، دکتر امیر عرشیا لطفی است و از انتخاب موضوع و هماهنگی مهمان تا فرایند تولید پادکست را ایشان پیگیری می‌کنند. به نظر من، ترکیب محتوای علمی با گفت‌وگو درباره مسیر تحصیلی و حرفه‌ای می‌تواند نشریه را به رسانه‌ای نزدیک‌تر به نیاز واقعی دانشجو تبدیل کند.

حکیم مهر: آیا «درنا» به مسائل چالشی آموزش دامپزشکی، مشکلات دانشجویان، آینده شغلی فارغ‌التحصیلان و مطالبات صنفی نیز ورود می‌کند؟ در این مسیر با چه محدودیت‌هایی مواجه هستید؟

بله؛ به نظر من این موضوعات بخشی از وظیفه طبیعی یک رسانه دانشجویی هستند و دوست داریم در آینده سهم پررنگ‌تری در نشریه داشته باشند. البته رویکرد ما این نیست که صرفاً یک مشکل را مطرح کنیم یا فضای انتقادی ایجاد کنیم. اگر قرار است درباره کیفیت آموزش، آینده شغلی یا یک مسئله صنفی صحبت شود، ابتدا باید مسئله دقیق تعریف شود، داده و تجربه کافی جمع‌آوری شود و دیدگاه افراد مختلف شنیده شود. اتفاقاً تولید یک گزارش آموزشی یا صنفی خوب در بسیاری از موارد از تهیه یک مقاله علمی دشوارتر است؛ چون باید با افراد مختلف گفت‌وگو کرد، اطلاعات را راستی‌آزمایی کرد، مرز میان نقد مسئله و نقد شخص را حفظ کرد و اجازه نداد نتیجه‌گیری از قبل تعیین‌شده بر گزارش غلبه کند. محدودیت دیگر، زمان و دسترسی به اطلاعات است. با این حال اگر نشریه دانشجویی نتواند درباره دغدغه‌های واقعی دانشجو صحبت کند، بخشی از کارکرد رسانه‌ای خود را از دست می‌دهد. هدف ما این است که این حوزه را در آینده حرفه‌ای‌تر، مستندتر و منظم‌تر دنبال کنیم.

حکیم مهر: فعالیت در یک نشریه دانشجویی چه مهارت‌ها و تجربه‌هایی در اختیار اعضای تحریریه قرار می‌دهد و چه تأثیری بر آینده علمی و حرفه‌ای آن ها دارد؟

بخش مهمی از مهارت‌هایی که دانشجو در نشریه یاد می‌گیرد، در برنامه رسمی درسی به این شکل آموزش داده نمی‌شود. دانشجو یاد می‌گیرد چگونه جست‌وجوی علمی هدفمند انجام دهد، مقاله بخواند، اعتبار منابع را بسنجد، میان نتایج چند مطالعه ارتباط برقرار کند و در نهایت یک متن منظم، دقیق و قابل فهم تولید کند. از طرف دیگر، کار تیمی، مسئولیت‌پذیری، مدیریت زمان، پیگیری، رعایت ضرب‌الاجل، ارتباط حرفه‌ای با استادان و نویسندگان، پذیرش نقد و اصلاح چندباره متن نیز تجربه‌های مهمی هستند. فرد یاد می‌گیرد یک پروژه را از ایده تا خروجی نهایی پیش ببرد و در برابر کیفیت بخشی که بر عهده گرفته پاسخ‌گو باشد.

این مهارت‌ها تقریباً در هر مسیر حرفه‌ای کاربرد دارند؛ چه فرد وارد تخصص و پژوهش شود، چه به صنعت برود و چه فعالیت بالینی داشته باشد. توانایی پیدا کردن اطلاعات درست، ارزیابی انتقادی آن و انتقال دقیق علم مهارتی است که محدود به نشریه نیست. علاوه بر این، فعالیت تحریریه می‌تواند به دانشجو کمک کند علایق واقعی خود را بهتر بشناسد، شبکه حرفه‌ای گسترده‌تری بسازد و با مسیرهای شغلی و پژوهشی متنوع‌تری آشنا شود.

حکیم مهر: مهم‌ترین چالش‌های «درنا» در حال حاضر چیست؟ کمبود بودجه، محدودیت امکانات، دشواری چاپ یا تغییر اعضای تحریریه تا چه اندازه بر فعالیت شما اثر گذاشته است؟

به نظرم چالش یک نشریه تخصصی دانشجویی را نمی‌توان فقط در بودجه خلاصه کرد. بودجه مهم است، اما مسئله اصلی مدیریت یک فرایند چندمرحله‌ای با افرادی است که همه در کنار نشریه، مسئولیت‌های تحصیلی و حرفه‌ای سنگینی دارند. برای هر شماره ابتدا باید موضوع مناسب پیدا شود، سپس نویسنده مناسب انتخاب شود، منابع جمع‌آوری شوند و متن نوشته شود. بعضی مطالب چندین بار نیاز به اصلاح دارند، بعضی باید توسط متخصص بررسی شوند. بعد از مرحله علمی نیز ویرایش، انتخاب تصاویر، طراحی، صفحه‌آرایی و بازبینی نهایی آغاز می‌شود.

تأخیر در هر یک از این مراحل می‌تواند کل زمان‌بندی شماره را جابه‌جا کند.

چالش دوم، حفظ کیفیت در کنار تداوم انتشار است. اگر استاندارد را پایین بیاوریم، انتشار سریع‌تر ساده‌تر می‌شود، اما هدف ما این نیست. بازبینی علمی زمان‌بر است و باید میان سرعت و دقت تعادل برقرار کنیم. هزینه‌های طراحی و چاپ نیز، به‌ویژه در انتشار فیزیکی، می‌توانند محدودکننده باشند. در این زمینه انجمن علمی دانشجویی بهداشت و بیماری‌های طیور و امور فرهنگی دانشگاه تهران از فعالیت نشریه حمایت داشته‌اند و این همراهی برای ادامه کار بسیار مهم بوده است.

در کنار این موارد، یکی از چالش‌های دائمی هر رسانه دانشجویی، تغییر اعضای تیم است. اگر فرایندها مستند نباشند و مسئولیت‌ها به‌تدریج منتقل نشوند، با فارغ‌التحصیلی چند نفر ممکن است بخش مهمی از تجربه عملی تیم از بین برود.

حکیم مهر: دانشگاه و دانشکده دامپزشکی تهران تاکنون چه حمایت‌هایی از «درنا» انجام داده‌اند و انتظار دارید چه حمایت‌های بیشتری صورت گیرد؟

درنا با صاحب‌امتیازی انجمن علمی دانشجویی بهداشت و بیماری‌های طیور دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران منتشر می‌شود و طبیعتاً بخش مهمی از امکان ادامه فعالیت آن به همین بستر دانشگاهی وابسته است. امور فرهنگی دانشکده و دانشگاه تهران نیز در این مسیر همراهی و حمایت داشته‌اند و این حمایت برای یک فعالیت دانشجویی که هزینه و فرایند اجرایی مشخصی دارد بسیار ارزشمند است. در اینجا لازم می‌دانم به‌طور ویژه از آقای دکتر جمشید رزم یار، استاد مشاور نشریه و آقای دکتر مصطفی پیغمبری مدیر گروه بخش طیور دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران تشکر کنم. حمایت و نگاه مثبت ایشان به فعالیت‌های علمی دانشجویی برای ما کمک بزرگی بوده است.

حکیم مهر: برای جلوگیری از توقف فعالیت نشریه پس از فارغ‌التحصیلی اعضای اصلی و انتقال تجربه به دانشجویان جدید چه برنامه‌ای دارید؟

این مسئله را از ابتدا در ساختار درنا در نظر گرفته‌ایم و الان هم در حال اجرا است. دانشجویان جدیدتر صرفاً به‌عنوان عضو اسمی وارد تیم نمی‌شوند؛ تلاش می‌کنیم از همان ابتدا یک مسئولیت واقعی داشته باشند. یک نفر ممکن است پیگیری یک مقاله را بر عهده بگیرد، فرد دیگری در جست‌وجوی منابع کمک کند و فرد دیگری مسئول هماهنگی یک بخش باشد. به این ترتیب قبل از اینکه فرد باتجربه از تیم خارج شود، یک دوره هم‌پوشانی ایجاد می‌شود. همچنین سعی می‌کنیم فرایندها وابسته به حافظه افراد نباشد. فایل‌ها، مکاتبات، نسخه‌های مختلف مقالات، اطلاعات نویسندگان و روند کار هر شماره باید آرشیو مشخص داشته باشد. تجربه توقف «نشریه هدهد» بعد از فارغ‌التحصیلی من دقیقاً نشان داد که اگر مسئولیت کار در یک یا دو نفر متمرکز شود، حتی یک نشریه موفق هم ممکن است متوقف شود. برای همین درنا را از ابتدا به شکل تیمی‌تری پیش می‌بریم.

حکیم مهر: مهم‌ترین موفقیت‌ها یا تجربه‌های اثرگذار «درنا» تاکنون چه بوده و بازخورد مخاطبان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

با توجه به اینکه درنا فقط دو شماره منتشر کرده، فکر می‌کنم هنوز زود است که از فهرست بلند افتخارات صحبت کنیم. برای ما در این مرحله، خودِ شکل‌گیری یک تیم فعال، انتشار مستمر دو شماره و ساختن یک فرایند جدی برای تولید و بازبینی محتوا دستاورد مهمی است. یکی از بخش‌هایی که ارزش ویژه‌ای برایمان داشته، بخش مصاحبه است.

از ابتدا تلاش کردیم در کنار مقالات، تجربه افرادی را ثبت کنیم که سال‌ها در دانشگاه، صنعت یا حوزه تخصصی طیور فعالیت کرده‌اند. ما تاکنون افتخار داشتیم با استاد دکتر بزرگمهری‌فرد مصاحبه کنیم و برای ما این گفت‌وگو فرصتی بود که نسل دانشجو بتواند مستقیماً از تجربه یکی از استادان باسابقه این حوزه استفاده کند. قصد داریم این مسیر را ادامه دهیم و در هر شماره، تا جایی که امکان داشته باشد، با افراد شناخته‌شده از بخش¬های مختلف گفت‌وگو کنیم؛ استاد دانشگاه، متخصص، فرد باتجربه در صنعت یا کسی که سال‌ها با یک حوزه مشخص کار کرده است.

در مورد بازخورد مخاطبان نیز هنوز برای نتیجه‌گیری کمی زود است. دوست داریم در ادامه بازخوردها را ساختارمندتر جمع‌آوری کنیم؛ مثلاً بدانیم کدام موضوعات بیشتر خوانده می‌شوند، چه نوع محتوایی برای دانشجویان کاربردی‌تر است و مخاطب چه خلأهایی را در نشریه احساس می‌کند. چنین بازخوردی می‌تواند انتخاب موضوع و مسیر آینده نشریه را دقیق‌تر کند.

حکیم مهر: رسانه‌های تخصصی مانند «حکیم مهر» و نهادهایی همچون سازمان نظام دامپزشکی و سازمان دامپزشکی کشور چگونه می‌توانند از نشریات دانشجویی معتبر و موفق حمایت کنند؟

مهم‌ترین کمکی که یک رسانه تخصصی می‌تواند به نشریات دانشجویی بکند، ایجاد پل میان فضای دانشگاهی و جامعه حرفه‌ای است. یکی از مهم‌ترین اشکال حمایت، دیده‌شدن محتوای باکیفیت است. رسانه‌ای مانند «حکیم مهر» می‌تواند مطالب خوب نشریات دانشجویی را معرفی یا بازنشر کند، با نویسندگان و اعضای تحریریه گفت‌وگو داشته باشد و بازخورد حرفه‌ای درباره کار آن ها ارائه دهد. همین مصاحبه‌ای که اکنون انجام می‌شود، برای یک نشریه دانشجویی نوعی حمایت و فرصت دیده‌شدن است. سازمان نظام دامپزشکی و سازمان دامپزشکی کشور هم می‌توانند از طریق دعوت از دانشجویان به رویدادها، فراهم کردن ارتباط با متخصصان، ارائه اطلاعات علمی و آماری و برگزاری کارگاه‌های آموزشی کمک کنند.

حکیم مهر: چشم‌انداز شما برای آینده «درنا» چیست و چه توصیه‌ای به دانشجویانی دارید که به روزنامه‌نگاری علمی و فعالیت در نشریات دانشجویی علاقه‌مندند؟

چشم‌اندازی که برای درنا داریم این است که صرفاً محدود به یک فایل PDF یا نسخه چاپی نباشد. نشریه می‌تواند محور اصلی باشد، ولی در کنار آن پادکست، مصاحبه، خبر علمی و محتواهایی داشته باشیم که مستقیماً به نیاز دانشجوی دامپزشکی پاسخ می‌دهند. در بخش تخصصی هم دوست داریم ارتباط با استادان، رزیدنت‌ها، فارغ‌التحصیلان و افراد فعال در صنعت بیشتر شود. هرچه ارتباط دانشگاه با فضای واقعی حرفه بیشتر باشد، محتوای نشریه هم کاربردی‌تر می‌شود.

در مورد دانشجویانی که به این حوزه علاقه دارند، توصیه من این است که از شروع کردن نترسند. قرار نیست اولین مقاله‌ای که می‌نویسند بی‌نقص باشد. مهم این است که یاد بگیرند درست سرچ کنند، منبع معتبر پیدا کنند، متن خودشان را چند بار اصلاح کنند و نقدپذیر باشند. نشریه جای خوبی برای یاد گرفتن است؛ به‌خصوص برای دانشجوی دامپزشکی که در آینده در هر شاخه‌ای فعالیت کند، باز هم نیاز دارد اطلاعات علمی را پیدا کند، ارزیابی کند و درست منتقل کند.

حکیم مهر: ممنون از فرصتی که در اختیار ما گذاشتید.