حکیم مهر: با کمال تاسف و تاثر باخبر شدیم «دکتر علی رضاخانی» استاد پیشکسوت بیماری‌های داخلی دام‌های بزرگ دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز و عضو پیوسته فرهنگستان علوم دار فانی را وداع گفته و به دیدار معبود شتافته است.
حکیم مهر به نوبه خود، مصیبت وارده را به جامعه دامپزشکی کشور تسلیت عرض نموده و از خداوند متعال برای آن مرحوم مغفرت و رحمت و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت می‌نماید.
خودزندگی‌نامه شادروان دکتر علی رضاخانی
بنده در ۲۵ تیر ۱۳۲۰ هجری شمسی در روستای دنبلید طالقان در یک خانواده فرهنگی به دنیا آمدم. دوره تحصیلات ابتدایی را در دبستان همان روستا گذراندم و برای ادامه تحصیل در دوره متوسطه عازم تهران شدم. تحصیلات متوسطه را در دبیرستان‌های تقوی، محمدرضا شاه و مرآت تهران به پایان رساندم و در سال ۱۳۴۰ در کنکور سراسری شرکت کردم و در دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شدم. دوره دکتری عمومی را با کسب بالاترین نمره در بین همکلاسی‌ها سپری کردم و موفق به اخذ مدال درجه یک دانش شدم.
در دوره مقدس سربازی که باز هم به علت کسب بالاترین نمره در دوره آموزشی، در استان تهران (شهرری) در سپاه ترویج مشغول فعالیت بودم، توانستم در بخش دامپروری دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران همکاری آموزشی داشته باشم. پس از پایان خدمت سربازی و شروع به کار دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز با بورس آن دانشگاه عازم آمریکا شدم.
در آمریکا در دانشکده دامپزشکی دانشگاه پنسیلوانیا که از دانشکده‌های تراز اول آن کشور است، در رزیدنتی جراحی مشغول تحصیل شدم و پس از اتمام دوره برای اخذ PhD به دانشکده دامپزشکی دانشگاه بریستول انگلیس پیوستم. در سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی) موفق به اخذ درجه دکترای تخصصی شدم و چون بورسیه دانشگاه شیراز بودم، در تاریخ ۱/۶/۱۳۵۳ در این دانشگاه به عنوان استادیار شروع بکار نمودم.
در آن زمان ریاست دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز به عهده آقای دکتر احمد افشار بود. ایشان یکی از نمونه‌های نادر، مدیری توانا و دانشمند بود. آقای دکتر افشار مشوقی بارز بود و در همان مدت کوتاه توانست کادر هیأت علمی آن زمان دانشکده را برای انجام تحقیقات که چندان در آن زمان مرسوم نبود، تشویق کند.
ایشان جدا از تشویق تئوری در فراهم نمودن امکانات و وسایل پژوهشی بیاندازه فعال بود. من در ۳۴ سال خدمت در دانشکده به فرد دیگری که دارای خصوصیات ایشان باشد برخورد نکردم و امیدوارم همیشه و در هرجا که هستند سالم و پیروز باشند.
تشویقهای آقای دکتر افشار موجب شد که بنده در مدت دو سال، تعدادی مقاله به چاپ برسانم و بتوانم در سال ۱۳۵۶ به دانشیاری ارتقاء پیدا کنم. ادامه این روش موجب شد که در سال ۱۳۵۹ توانستم به درجه استادی ارتقاء یابم ولی به علت معلق ماندن آییننامه ارتقاء، این موضوع تا سال ۱۳۶۵ طول کشید.
در طول خدمتم در دانشگاه شیراز از دو فرصت مطالعاتی استفاده کردم؛ مرتبه اول به مدت یک سال به دانشکده دامپزشکی دانشگاه Queensland استرالیا پیوستم و توانستم با همکاری یکی از اساتید جوان و فعال آن دانشکده به نام پروفسورAtwell هفت مقاله در مجلات معتبر دامپزشکی به چاپ برسانم. در مرتبه دوم در دانشکده دامپزشکی دانشگاه Edinburgh اسکاتلند پذیرفته شدم که تجربه بسیار جالبی بود.
بنده عضو Who is Who Asia/Pacific ، Academy of Veterinary Cardiology و Who is Who in the World میباشم.
تا این زمان راهنمایی ۹۰ پایان‌نامه دکتری عمومی دامپزشکی را به عهده داشته و عضو کمیته پایان‌نامه ۱۰۳ نفر دیگر نیز بودهام. ضمناً استاد راهنمای ۹ پایان‌نامه دکترای تخصصی و عضو کمیته ۱۴ رساله تخصصی در دانشگاه‌های تهران و شیراز بودهام.
در دوران خدمتم در دانشگاه شیراز جدا از عضویت در کمیتههای مختلف دانشکده و دانشگاه، در سطح وزارت علوم نیز به عنوان عضو بورد تخصصی بیماری‌های داخلی دام‌های بزرگ فعالیت داشتهام. در سه دوره دو ساله به عنوان رئیس بخش علوم درمانگاهی، سه سال و اندی مدیرکل آموزش دانشگاه شیراز و دو سال و نیم رئیس مرکز نشر دانشگاه فعالیت داشتهام.
ضمناً در سه دوره دو ساله عضو هیأت ممیزه دانشگاه شیراز بودم. به مدت ۸ سال به عنوان عضو وابسته گروه علوم دامپزشکی فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران فعالیت داشتم و از سال ۱۳۸۵ نیز به عنوان عضو پیوسته پذیرفته شدم.
در دوران ۳۴ ساله خدمت بنده در دانشگاه، ۶۵ مقاله در مجلات بینالمللی (اغلب ISI) که برخی از آنها در Textbooks دامپزشکی ارجاع شده است و ۲۳ مقاله در کنفرانسهای بینالمللی ارائه نموده‌ام. ۶۵ مقاله در مجلات داخلی منتشر کرده و ۶۰ مقاله در کنفرانسها و کنگره‌های داخلی که اغلب بصورت سخنرانی بوده ارائه نموده‌ام. ۱۳ جلد کتاب درباره بیماری‌های قلب و عروق و ناراحتیهای اندام‌های حرکتی بطور مستقل یا با همکاری اساتید دانشکده‌های تهران و شیراز به چاپ رسانیدهام. برای من جای بسی افتخار است که توانستهام با چاپ مقاله و شرکت فعال در کنفرانسهای بینالمللی سهمی هرچند مختصر در پیشرفت علمی کشور عزیزم ایران داشته باشم.
روحش شاد و یادش جاودان باد
یادشان گرامی و روان شان شاد🥀 | از اساتید باسواد و بااخلاق و محبوب بودند ، هیچوقت طرز برخورد شایسته و اخلاق نیک ایشان را فراموش نمی کنم ، الگوی بسیاری از دانشجویان و دامپزشکان باید باشند، روحش شاد و یادش گرامی باد استادی گران قدر و اتسان شریفی بود دلم خیلی گرفت روحشان شاد.سخنان صریح و تلخ و گزنده استاد رضاخانی را که ده سال قبل در کنگره داخلی شیراز ایراد فرمودند لطفا برای اطلاع همکاران منتشر کنید.تاثر برانگیز بود و عبرت آموز روحش شاد جاوید نام دکتر رضا خانی و یادش مانا با سلام. بنده در دانشگاه شیراز افتخار شاگردی ایشان را داشتم . استادی با اخلاق وبا سواد بودند فقدان ایشان را به جامعه دامپزشکی کشور تسلیت عرض میکنم روحشان شاد ودرجوار رحمت الهی باشد. روحش شاد و یادشان گرامی باد روحش شاد و یادش گرامی بهشت برین جایگاهش استاد بزرگ علمی و اخلاقی روحش شاد یادش جاودان استاد عزیز خدا رحمتشان کند استاد بزرگوارم روحتان در آرامش اینجانب در سال۱۳۶۸ شاگرد ایشان در دانشکده دامپزشکی شیراز بودم، در ترمی که با ایشان درس داشتم، پدرم به رحمت خدا رفت و چون با امتحانات میان ترم همزمان شده بود، ایشان تنها استادی بودند که علاوه بر ابراز همدردی، پیشنهاد دادند که اگر شرایط روحی مناسبی نداری، می توانم زمان امتحان خداوند رحمت کنه روح آقای دکتر رضاخانی قرین رحمت الهی به نظرم فراتر از دروس، از ایشان منش ها و روش هایی یاد گرفتیم که در زندگی به درد مان خورد. روحش شاد استاد بزرگوار استاد اخلاق مدار و دانشمند روحشون شاد یادشان گرامی تسلیت به بازماندگان ورودی سال ۱۳۵۵ دانشکده دامپزشکی شیراز هستم که پس از گذراندن دروس سخت و طاقت فرسا در دانشکده علوم و بخش علوم پایه دامپزشکی، در درس اصول معاینه دام شاگرد آن مرد بزرگ شدم، واقعا دانشجویان را علاقمند به این رشته می نمود و با جان و دل مایه می گذاشت که به ندرت در سال‌های بعد در استادان دیگر چنین خصوصیتی را مشاهده نمودم. روحش شاد و یادش گرامی. | واقعا نمونه بودند هیچ استادی بخصوص از لحاظ اخلاقی و منش بالا به حد ایشان نمی رسد، البته از لحاظ علمی هم استاد بسیار والایی بودند، روحش شاد ناراحت شدم متاسفانه باید ناگفته نماند حیف از کسانی مثل دکتر احمد افشار / دکتر رضاخانی/دکتر گیلانپور/دکتر فاضلی/دکتر خان ناظر / دکتر شاددل و خیلی های دیگر که به دلیل خودکامگی های عده ای تازه به دوران رسیده همیشه تحت فشار قرار داشتند و آنچنان که می بایست و دلشان می خواست نتوانستند مفید واقع شوند. | ناگفته وجود ندارد. آنچیزی که آقای دکتر رضا خانی داشتند را ارائه می دادند و همه دامپزشکان بهره مند می شدند. در مورد بقیه هم همینطور است | همینطور زنده یاد دکتر اجتهادی، دکتر ستوده مرام و خانم دکتر نیری که جذب علوم پزشکی شیراز شدن | البته از همه این عزیزان نیک اندیش نیک کردار جز نام نیک نماند و از آن افراد خاص جز بدنامی نخواهد ماند. | گذشت زمان بخوبی نشان داد استادان به ناحق اخراج شده دامپزشکی شیراز در اوج اخلاق، دانایی ،مهربانی و ماندگاری هستند و آن مثلا استاد اخراج کننده در اوج بی اخلاقی، بی سوادی،خشم ، انزوا و فراموشی است. ایشان استاد علم و اخلاق بودند و یکی از با شخصیت ترین اساتید شیراز،الگوی زندگی بسیاری از دانشجویان خود بودند،خوش اخلاق و خوش برخورد و مهربان و به اصطلاح با کلاس ،روحشون شاد و یادشان گرامی باد. نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست 🖤 روحش شاد و یادشان گرامی باد خدایش بیامرزد که علیرغم بی مهری های فراوانی که از برخی همکاران نامهربانش دید خود در اوج مهربانی و عشق بود و همیشه سرشار از انرژی مثبت و تعلق خاطر به دامپزشکی سال ۷۵ و ۷۶ بنده کارمند مرکز نشر دانشگاه بودم و دکتر علی رضاخانی در سمت ریاست نشر دانشگاه خدمت در آن دوران و آشنایی با دکتر باعث افتخار برایم بود نسبت به پرسنل بسیار متواضع و مهربان بودند ... روحشون شاد و یادشان گرامی باد تسلیت عرض میکنم به خانواده محترم مرحوم استاد دکتر علی رضاخانی در ضمن انکه استادی با علم و دانش بود از نظر اخلاق و برخورد با دانشجویانش نیز سرامد بود. یادشان گرامی. استادی بسیار فروتن و با اخلاق بودند. راستی، از دانشگاه ، کلی کارمند و استاد دانشگاه، ظاهراً یک نفر تسلیت نمی‌گوید. افتخار آشنایی با دکتر در زمان شاغلی بود نسبت به تبعیض و سطح پایین حقوق پرسنل دانشگاه با توجه به ساعت کاری مان بسیار تاسف می‌خورد میگفت شما ۷ صبح تا ۴ عصر به اندازه دو شیفت کار می‌کنید متاسفم نمیتوانم کاری در شأن شما انجام دهم استاد ارجمند آقای دکتر رضاخانی انسانی وارسته و بزرگی بود خداوند ایشان را رحمت کند و ان شاالله بهشت برین جایگاه ابدی ایشان باشد بجز یادی ما چقدر خوشحال و مفتخریم که شاگردی استاد رضاخانی را در رزومه خود داریم و امروز چقدر غمگین و ناراحتیم که داغدار فقدان ایشان هستیم. زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست خداوند رحمت کنه استاد بزرگوار روحش شاد از شمار دو چشم یک تن کم.... وز شمار خرد هزاران بیش 
صبر بسیار بیاید پدر فلک را
تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید