«دکتر علیرضا رفیعیپور» با اشاره به نقش حیاتی شبکه نظارتهای بهداشتی در پایداری امنیت ملی، صیانت از سلامت عمومی را خط قرمز فعالیتهای این دستگاه برشمرد...
حکیم مهر: معاون وزیر و رئیس سازمان دامپزشکی، با حضور در دانشگاه عالی دفاع ملی، ضمن تبیین الزامات امنیت غذایی و نقش شبکههای نظارتی در پایداری امنیت ملی، به پرسشهای تخصصی و پژوهشی دانشجویان این مرکز راهبردی پاسخ داد.
به گزارش حکیم مهر به نقل از سازمان دامپزشکی، «دکتر علیرضا رفیعیپور»، روز چهارشنبه ۲۴ تیرماه، در ادامه رویکرد این سازمان مبنی بر بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و دانشگاهی، در دانشگاه عالی دفاع ملی حاضر شد. این تعامل با هدف تکمیل دادههای پژوهشی پایاننامههای آموزشی و تبیین جایگاه سلامت غذا در منظومه امنیت ملی صورت گرفت.
در این جلسه، رئیس سازمان دامپزشکی با اشاره به نقش حیاتی شبکه نظارتهای بهداشتی در پایداری امنیت ملی، صیانت از سلامت عمومی را خط قرمز فعالیتهای این دستگاه برشمرد.
وی در تبیین چالشهای موجود، بر ضرورت مدیریت یکپارچه تهدیدات زیستی و بهرهگیری از دیدگاههای علمی در سیاستگذاریهای کلان تأکید کرد.
در جریان این هماندیشی، پاسخهای تخصصی به پرسشهای پژوهشی دانشجویان، به عنوان بخشی از متدولوژی مطالعات راهبردی ثبت گردید. این فرایند ضمن ارتقای کیفیت پژوهشهای دانشگاهی، مسیر بهرهبرداری عملیاتی از یافتههای علمی در حوزه بهداشت دام و فرآوردههای دامی را هموار میسازد.
تحقق امنیت غذایی، سلامت جامعه و سفره ی مردم، مستلزم پیوند تنگاتنگ میان متولیان اجرایی و مراکز علمی است؛ تعاملی که منجر به کاربردیشدن یافتههای دانشگاهی و ارتقای توانمندی کشور در مواجهه با تهدیدات نوین بهداشتی خواهد شد. این حضور، گامی در جهت تداوم همافزایی سازمان دامپزشکی با مراکز آموزش راهبردی برای تأمین منافع ملی و ارتقای سلامت عمومی کشور ارزیابی میشود.
خیلی خوشحال هستم جایگاه دامپزشکی انقدر مهم میشه که یک مرکز دانشگاهی خیلی مهم که اسم عالی رو داره یدک می کشه از دامپزشکی درخواست کنه بیاد و سوال پژوهشی بپرسه این نشون میده در مدیریت جدید دامپزشکی چقدر سطح این سازمان بالا رفته واقعا به دامپزشک بودنم افتخار می کنم 
احتمالاً نه از اتاق های جلسات شما!، از همان چکمه های گِلی کنار کشتارگاه، از همان روپوش های سفیدِ بی ادعا، از همان کسانی که هر روز بار تصمیم هایی را به دوش میکشند که جای دیگری گرفته شده است
ما در جایی هستیم که برای هر تهدیدی سناریو نوشته میشود، جز سناریوی فرسوده شدن آدمها.
انگار خستگی، بیانگیزگی، مهاجرت نیروهای متخصص و دغدغه نان، جزو عوامل خطر محسوب نمیشوند!
در حالی که هیچ سامانه ای قبل از خراب شدن تجهیزاتش از کار نمی افتد، اول آدمهایش خاموش میشوند....
شاید به همین دلیل است که گاهی فاصله میان تریبون و میدان، از فاصله دو شهر هم بیشتر میشود.
روی تریبون همه چیز منظم، منسجم و مطمئن و خوشگل به نظر میرسد اما پایینِ میدان، بعضی ها هنوز درگیر ابتدایی ترین مسائل زندگی اند!
عجیب نیست اگر روزی کسی که سالها مراقب سلامت سفره مردم بوده، خودش برای تأمین همان سفره، به هر دری بزند. آن روز، شکست یک فرد نیست؟ شکست یک مدل حکمرانی است که هزینه هایش را همیشه ضعیف ترین حلقه زنجیر پرداخت می کند!
شاید بزرگترین تهدید، آن چیزی نباشد که پشت مرزها ایستاده
شاید همان چیزی باشد که آرام، بی صدا و هر روز از داخل، یک نفر را از ادامه دادن منصرف میکند.
ساختمانها معمولا با انفجار فرو نمیریزند بلکه بیشتر اوقات، سالها قبل از سقوط، ستون هایشان را از درون خالی کرده اند.