دلنوشته‌ی یک فارغ‌التحصیل دانشکده دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بافت

دلنوشته‌ی یک فارغ‌التحصیل دانشکده دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بافت

دانشجویان واحد بافت بدون کوچک‌ترین مکث و دست‌اندازی موفق به کسب نظام دامپزشکی شدند و ضمن حضور در حوزه‌های متفاوت دامپزشکی در قبولی‌های آزمون تخصص نیز درخشید‌ه‌اند. سال ۹۷ دانشجویان ورودی ۹۵-۹۶ دانشکده‌ی دامپزشکی واحد آزاد بافت که روزها و هفته‌ها با تکرار تماشای اخباری از قبیل (فارغ‌التحصیلان دانشگاه آزاد بافت از عضویت در سازمان نظام دامپزشکی محروم شده‌اند) شب را با استرس و صبح را در مسیر اعتصاب گذرانده بودند.
اصلا مگر می‌شود رویایی که برای رسیدن داشتی، زحمتی که برای شدن کشیدی، و جایگاهی که سال‌ها تصورش کردی، با یک جمله این‌چنین زیر علامت سوال خم شود؟ مگر می‌شود دانشکده‌ای در دفترچه‌ی انتخاب رشته اعلام ظرفیت کرده باشد ولی مورد قبول هیچ سازمانی قرار نگیرد؟ مگر می‌شود دامپزشک فارغ‌التحصیل باشی، بدون شماره‌ی نظام؟ اصلا مگر می‌شود فارغ‌التحصیل شد؟
از که می‌توانست جواب بخواهد دکتر (ص) که نامه را نوشته بود‌؟دانشگاه آزاد که چرا برای حق دانشجو شفاف‌سازی نمی‌کرد و یا وزارت علوم که چگونه اجازه‌ی همچین نامه‌ای را صادر کرده است؟ از نظر او تنها یک قربانی در این ماجراست: رویاهایش!

عواقب و اثرات پیگیری‌های ظاهری آقایان بالادست

امروز که نزدیک به سه سال از تاریخ فارغ‌التحصیلی‌ام می‌گذرد و نزدیک به سه سال سابقه‌ی کار در زمینه‌ی دامپزشکی را دارم، به این فکر فرو‌ رفتم که دغدغه‌ی سال‌های دور، گاهی حتی باعث ثانیه‌ای مکث و کوچک‌ترین دست‌اندازی در مسیر تو نخواهند بود؛ اما به عنوان دانشجوی سابق با اثرات زخم قبلی به سرپرستی از همکلاسی‌های سابق و همکارهای اکنونم، وظیفه‌ی خود دانستم که نقل کنم که ما جنگیدن را بلد بودیم و رسیدن را عمیق می‌خواستیم؛ شما اما مراقب کلمات نبودید؛ تحمل بار کلمات برای شانه‌های ظریف ممکن نیست و قوی کردن آن شانه‌ها نیز وظیفه‌ی ما نیست. 
از سطحی‌ترین عواقب مستقیم آن روزها، استرس و حال بد شروع می‌کنم که به عمق ماجرا انصراف و عدم ورود و صرف‌نظر از رویاها برسم.
روزهایی که چشم‌ها استرس هم‌اتاقی، حال بد همکلاسی، بلاتکلیفی بچه‌های جدیدالورود و حتی فکر به انصراف دانشجویان را بارها و بارها از نزدیک دیده است. دانشجویی که برای ثبت‌نام آمده  و بعد از لمس این اخبار از جانب خانواده مشروط شد که رویایش را بفروشد، حتی اجازه‌ی ورود را در این رشته را از دست داد و بار را برای همیشه از این صنف بست. رویاهایی که اجبارا به مسیر دیگری ختم شدند را چه کسی پاسخ می‌داد؟
حتی اگر حق با عزیزانی بود که رسالت خود را بستن ظرفیت می‌دانستند، حتی اگر دانشکده‌ای صلاحیت ادامه دادن نداشت، حتی اگر نیاز به انحلال و رسیدگی به پذیرش‌های مازاد بود، اقدامات و تیترهای منتشره صرفا یک چیز را پررنگ می‌کردند؛ عدم هماهنگی وزارت علوم و عدم دفاع واضح دانشگاه آزاد از حق دانشجویانش. گناهکار اصلی را نمی‌دانم اما بی‌گناه اصلی دانشجویی بود که فقط می‌خواست در مسیر خواسته‌اش قدم بردارد.

وضعیت کنونی بعد از کنار آمدن آقایان بالادست

ضمن تاکید بر این موضوع که دانشگاه‌های دامپزشکی ایران از نظر شخص بنده و استانداردهای جهانی همچنان بسیار و بسیار و بسیار جای خالی دارند که با هیچ کلمه‌ی مناسبی پرنخواهد شد، اما اکنون که موفقیت خودم و همکلاسی‌هایم را می‌بینم، با تمسخر به آن روزها نگاه می‌کنم؛ چه می‌گفتند و چه شدیم.
ما در روند گرفتن نظام به اختلال نخورده بودیم؛ حتی یک مرکز با دیدن عملکردمان محل تحصیل را زیر سوال نبرد (مراکز تحت نظر افراد آگاه به دور از دهن‌بینی و کوته‌نگری)؛ و حتی یک لحظه مانعی برای ورود به این صنف نداشتیم و چه نابه‌جا درد کشیده بودیم. بله تعریف موفقیت از زبان هرکس متفاوت اما برای هر دامپزشکی در ابتدا ورود به صنف و رشته‌ی مورد علاقه‌اش و بعد استقلال کاری در آن زمینه، تاسیس کلینیک و مدیریت بیماری در مراکز طیور، زنبور و آبزیان، نظارت بر کشتارگاه‌ها و کارخانه‌های بسته‌بندی، ورود به سازمان‌های دولتی، تدریس و غیره و غیره موفقیت به حساب می‌آید.
و ما رسیدیم اما شما ماندید و شاید با خواندن این مطلب ثانیه‌ای عذاب وجدان، که اگر به جای هجمه وارد کردن اصولی‌تر اقدام می‌کردید و به جای استرس دادن به دانشجوی با استعداد، مستقیم‌تر موضوع را به بالادستی‌ها مطرح می‌کردید، اکنون شما مخاطب قرار نمی‌گرفتید!
شاید هم بهتر باشد دو واحد با نام تحمل بار ایرادهای وارده به مدیریت تاسیس اصولی دانشگاه‌ها و کنترل ظرفیت آن را دانشجو هم پاس کند بلکه میزان شوک را بتوانیم به حداقل برسانیم.

پی‌نوشت از حکیم مهر:

موضع حکیم مهر همچنان بر عدم افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی دامپزشکی و تاسیس دانشکده‌های دامپزشکی جدید استوار است ولیکن با توجه به فارغ‌التحصیلی این عزیزان و اینکه در حال حاضر به عضویت این صنف درآمده‌اند، انتظار است از فرصت برابر در اشتغال و ادامه تحصیل برخوردار شوند و مورد حمایت سازمان‌های ذی‌ربط قرار گیرند.