ستاد برگزاری گرامیداشت «روز ملی دامپزشکی» با حضور رئیس سازمان نظام دامپزشکی، رئیس موسسه رازی و نمایندگان سازمان دامپزشکی کشور تشکیل جلسه داد

دکتر مطلبی قراره اون روز سخنرانی کنه بگه فارغ التحصیلا بی سوادن؟

خودشون گفتند که خودشون پرفسور هستند

آفتابه و لگن هفت دست
شام و ناهار هیچی

سلام
مراسم چهاردهم مهر قطعا روزی است فاخر ،برای دامپزشکان درحقیقت بهانه ایی است برای جمع شدن ‌شنیدن وصحبت کردن
مراسم پارسال بسیار فاخر برگزارشد از همینجا هم تشکر می کنم از بانی مراسم سال قبل جناب اقای دکترسلامتی،به نحو احسن باهزینه بالا درحد فرهیختگان دامپزشک برگزارکردند
ای کاش تصمیم گیران فعلی این صنف مانند ایشان اینقدر اجرایی باشند

در خبر منتشر شده در مورد برگزاری نشست برنامه‌ریزی بزرگداشت روز ملی دامپزشکی از «تکریم تلاش کسانی که با اتکاء به علم و عشق، مهرورزی را در خدمت به سلامت جامعه و امنیت غذایی کشور تجسم می‌بخشند» سخن گفته شده است.
بی‌تردید تکریم دامپزشکان، اقدامی ارزشمند است؛ اما شاید بد نباشد امسال، پیش از آنکه درباره «تکریم» سخن بگوییم، یک سؤال ساده را جدی مطرح کنیم:
تکریم واقعی دامپزشک دقیقاً چه شکلی دارد؟
آیا تکریم فقط برگزاری مراسم، سخنرانی، تقدیرنامه و بیان جملات زیبا درباره جایگاه دامپزشکی است؟ یا اینکه باید در سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری، حمایت از بخش خصوصی، امنیت حرفه‌ای، تعرفه‌ها، تأمین واکسن و دارو، اجرای برنامه‌های بهداشتی و نحوه تعامل دستگاه‌های دولتی با بدنه حرفه‌ای نیز خود را نشان دهد؟
جامعه دامپزشکی قطعاً از شنیدن اینکه «سرمایه ارزشمند کشور» و «حافظ امنیت غذایی» است خوشحال می‌شود؛ اما طبیعی است که بعد از سال‌ها شنیدن این تعابیر، بخواهد بداند این جایگاه مهم در تصمیمات و سیاست‌های عملی کشور چه سهمی دارد؟
از سازمان نظام دامپزشکی، به عنوان نهادی که فلسفه وجودی آن دفاع از جایگاه حرفه‌ای و حقوق اعضای این جامعه است، یک مطالبه روشن وجود دارد:
گزارش عملکرد قابل ارزیابی ارائه کنید.
نه گزارش تعداد جلسات، همایش‌ها و نشست‌ها؛ بلکه بگویید در یک سال گذشته کدام مشکل مشخص جامعه دامپزشکی را پیگیری کرده‌اید، چه مطالبه‌ای را به نتیجه رسانده‌اید، کدام مقرره یا تصمیم را اصلاح کرده‌اید و نتیجه این اقدامات برای دامپزشک شاغل در میدان چه بوده است.
اگر در حوزه تعرفه‌ها اقداماتی انجام شده، نتیجه آن چیست؟
اگر برای تقویت بخش خصوصی مذاکره و پیگیری شده، خروجی آن کجاست؟
اگر برای اصلاح مقررات و بهبود فضای فعالیت حرفه‌ای اقدام شده، چه تغییر مشخصی ایجاد شده است؟
اگر صدای بدنه حرفه‌ای در تصمیم‌سازی شنیده شده، نمونه‌های مشخص این مشارکت و تصمیمات حاصل از آن کجاست؟
این پرسش‌ها به معنای نادیده گرفتن اقدامات انجام‌شده نیست؛ برعکس، اگر اقدامات مؤثری صورت گرفته است، جامعه دامپزشکی حق دارد آنها را بشناسد و نتایج آن را ارزیابی کند.
از سازمان دامپزشکی کشور نیز انتظار مشابهی وجود دارد.
همواره از نقش بخش خصوصی در اجرای برنامه‌های بهداشتی و کنترل بیماری‌ها سخن گفته می‌شود و در بسیاری از برنامه‌ها، این بخش عملاً بار سنگین اجرا را بر دوش می‌کشد. اما پرسش اینجاست:
آیا مشارکت بخش خصوصی در سیاست‌گذاری و تصمیم‌سازی نیز به همان اندازه‌ای است که از آن در اجرای برنامه‌ها انتظار می‌رود؟
اگر پاسخ مثبت است، بسیار خوب؛ سازوکار و نمونه‌های این مشارکت را شفاف اعلام کنید.
کدام تصمیم مهم طی یک سال گذشته با نظر مؤثر تشکل‌های حرفه‌ای و بخش خصوصی اصلاح شده است؟
در کدام برنامه، نظر مجریان میدانی پیش از تصمیم‌گیری اخذ شده و در طراحی نهایی برنامه اثر گذاشته است؟
و اگر بخشی از مشکلات در اختیار سازمان دامپزشکی نیست، چرا این محدودیت‌ها و موانع به شکل شفاف با جامعه حرفه‌ای در میان گذاشته نمی‌شود تا مشخص باشد مسئولیت هر مشکل بر عهده کدام نهاد است؟
این تفکیک بسیار مهم است.
قرار نیست هر مشکل موجود در دامپزشکی کشور را به حساب یک سازمان یا یک مدیر بگذاریم. بسیاری از مسائل، ریشه قانونی، اقتصادی، بودجه‌ای یا بین‌دستگاهی دارند. اما دقیقاً به همین دلیل است که جامعه حرفه‌ای انتظار دارد هر دستگاه درباره آنچه در حوزه اختیار و مسئولیت خودش است، شفاف و پاسخگو باشد.
نمی‌توان از بخش خصوصی انتظار داشت در زمان اجرای برنامه‌ها مسئولیت‌پذیر باشد، اما در زمان طراحی و تصمیم‌گیری، نقش آن به مشورت‌های تشریفاتی محدود شود.
مسئولیت بدون اختیار، مشارکت واقعی نیست.
اگر دامپزشک قرار است در خط مقدم کنترل بیماری و تأمین امنیت غذایی باشد، باید در تصمیم‌گیری درباره روش‌های اجرای برنامه‌هایی که قرار است خودش در میدان اجرا کند نیز سهم واقعی داشته باشد.
این همان جایی است که مفهوم «هم‌افزایی» باید از یک واژه زیبا در اخبار روابط عمومی، به یک سازوکار واقعی تبدیل شود.
هم‌افزایی یعنی تصمیم‌گیرنده، مجری را پیش از تصمیم‌گیری بشناسد و صدای او را بشنود.
یعنی تجربه میدان در سیاست‌گذاری وارد شود.
یعنی اگر یک دستورالعمل در میدان قابلیت اجرا ندارد، امکان اصلاح آن وجود داشته باشد.
یعنی اگر اجرای یک برنامه هزینه‌ای را به بخش خصوصی تحمیل می‌کند، این موضوع در تصمیم‌گیری دیده شود.
و مهم‌تر از همه، یعنی مسئولیت و اختیار تا حد امکان در کنار یکدیگر قرار بگیرند.
از سوی دیگر، اگر قرار است از «امنیت غذایی» سخن بگوییم، باید نگاه ما از شعار فراتر برود.
امنیت غذایی فقط به معنای داشتن یک برنامه روی کاغذ نیست. به معنای وجود یک زنجیره کارآمد است: سیاست‌گذاری علمی، نظارت مؤثر، نیروی انسانی توانمند، شبکه اجرایی کارآمد، واکسن و فرآورده‌های بیولوژیک کافی و باکیفیت، دسترسی مناسب به دارو و تجهیزات و مهم‌تر از همه، بخش خصوصی توانمند و برخوردار از امنیت حرفه‌ای.
هر حلقه‌ای که تضعیف شود، در نهایت هزینه آن را تولیدکننده، دامدار، دامپزشک و در نهایت جامعه پرداخت خواهد کرد.
بنابراین وقتی در روز ملی دامپزشکی از نقش دامپزشکان در امنیت غذایی کشور سخن می‌گوییم، شایسته است همزمان بپرسیم:
برای تقویت این حلقه چه کرده‌ایم؟
و اینجاست که شاید چهاردهم مهر امسال بتواند معنای متفاوتی پیدا کند.
به جای اینکه فقط از دامپزشکان بخواهیم به دلیل نقش مهمشان در سلامت جامعه و امنیت غذایی احساس افتخار کنند، بهتر است به آنها نشان دهیم که ساختار تصمیم‌گیری کشور نیز به همان اندازه که از مسئولیت آنها انتظار دارد، برای جایگاه حرفه‌ای آنها ارزش قائل است.
جامعه دامپزشکی انتظار ندارد همه مشکلات یک‌شبه حل شود. انتظار ندارد مسئولان برای هر مشکل پیچیده یک راه‌حل فوری داشته باشند. و منصفانه نیست که تمام مشکلات ساختاری این حوزه را به عملکرد یک سازمان نسبت دهیم.
اما یک انتظار کاملاً منطقی وجود دارد:
شفافیت، پاسخگویی و گزارش نتیجه.
اگر کاری انجام شده، گفته شود.
اگر کاری انجام نشده، دلیلش گفته شود.
اگر مانعی خارج از اختیار سازمان وجود دارد، صریحاً اعلام شود.
اگر تصمیمی نیازمند اصلاح است، مسیر اصلاح آن مشخص شود.
و اگر مطالبه‌ای هنوز به نتیجه نرسیده است، جامعه حرفه‌ای بداند در چه مرحله‌ای قرار دارد.
این بسیار ارزشمندتر از آن است که هر سال چند جمله زیبا درباره «علم و عشق» و «مهرورزی» بشنویم.
چون واقعیت این است که دامپزشک به تعریف بیشتری نیاز ندارد؛ به نتیجه بیشتری نیاز دارد.
سال‌هاست به او گفته‌ایم «خط مقدم» است؛ حالا وقت آن است که درباره امکانات، اختیار، جایگاه و حمایت از همین خط مقدم هم صحبت کنیم.
سال‌هاست گفته‌ایم «حافظ امنیت غذایی» است؛ حالا باید درباره زیرساخت‌های حفظ این امنیت نیز پاسخگو باشیم.
سال‌هاست از «خانواده بزرگ دامپزشکی» سخن گفته‌ایم؛ حالا باید ببینیم اعضای این خانواده در فرآیند تصمیم‌گیری چقدر شنیده می‌شوند.
و شاید مهم‌تر از همه، این نقد را نباید محدود به روز ملی دامپزشکی کرد.
چرا باید جامعه دامپزشکی برای شنیده شدن صدایش منتظر چهاردهم مهر باشد؟
اگر ارتباط میان متولیان، تشکل‌ها و بدنه حرفه‌ای واقعاً مستمر و مؤثر است، باید در تمام طول سال آثار آن دیده شود، نه فقط در آستانه یک مناسبت ملی.
بنابراین امسال شاید بهتر باشد چهاردهم مهر را از یک «روز تبریک» به یک «روز گفت‌وگو و پاسخگویی» تبدیل کنیم.
سازمان نظام دامپزشکی بگوید برای دفاع از حقوق حرفه‌ای اعضایش چه کرده و نتیجه چه بوده است.
سازمان دامپزشکی کشور بگوید در یک سال گذشته چه میزان از ظرفیت واقعی بخش خصوصی و تشکل‌های حرفه‌ای را در تصمیم‌سازی به کار گرفته و حاصل آن چه بوده است.
و هر دو نهاد، به جای ارائه تصویری کلی از وضعیت دامپزشکی، درباره نتایج قابل اندازه‌گیری اقدامات خود با جامعه حرفه‌ای سخن بگویند.
این مطالبه نه تخریب است، نه بی‌احترامی و نه نفی زحمات مدیران و کارکنان این مجموعه‌ها.
اتفاقاً برعکس؛
وقتی از سازمانی انتظار نمایندگی، مدیریت و سیاست‌گذاری داریم، حق داریم از آن گزارش عملکرد بخواهیم.
و وقتی از دامپزشک انتظار داریم در خط مقدم سلامت و امنیت غذایی بایستد، حق نداریم فقط در روز ملی دامپزشکی از او تقدیر کنیم و در بقیه سال، صدای مشکلاتش را نشنیده بگیریم.
چهاردهم مهر مبارک؛
اما شاید امسال بهترین هدیه به جامعه دامپزشکی، یک لوح تقدیر یا یک مراسم باشکوه نباشد.
بهترین هدیه می‌تواند یک تصمیم درست، یک مقررات اصلاح‌شده، یک مشکل حل‌شده، یک مطالبه به نتیجه رسیده و یک گزارش شفاف از عملکرد مسئولان باشد.
چون جامعه دامپزشکی دیگر فقط نمی‌پرسد:
«چه کسی از ما تقدیر می‌کند؟»
بلکه می‌پرسد:
«چه کسی صدای ما را می‌شنود، چه کسی از حقوق ما دفاع می‌کند و نتیجه این همه جلسه، نشست و برنامه‌ریزی دقیقاً چه چیزی بوده است؟»
این پرسش‌ها باید شنیده شوند؛ نه فقط در چهاردهم مهر، بلکه در تمام روزهای سال.