کلینیسن های استان تهران آماده باشند : الزام به نسخه‌نویسی الکترونیک دامپزشکی تا پایان سال

بد نیست وقتی این جلسات برگزار میشه از کلینیسن‌هایی که بصورت میدانی درگیر هستن هم دعوت بشه. سامانه نسخه نویسی که ایجاد شده فقط برای مجموعه های دارای کد یکتا و دامداری های مجوزدار قابل استفاده است. افرادی که با پت مراجعه می‌کنن یا دامداری های سنتی، ماکیان خانگی و زینتی و ... در سیستم تعریف نشدن و نسخه الکترونیک برای این افراد قابل صدور نیست

آنچه در این‌گونه جلسات بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، غیبت جدی صدای بدنه اجرایی و فعالان واقعی حوزه درمان دامپزشکی است.
اینکه مسئولان و کارشناسان اداری در یک جلسه، درباره اهداف سامانه، افزایش ضریب نفوذ، شفافیت مصرف دارو و ضرورت اجرای کامل آن گفت‌وگو کنند، بخش ساده ماجراست. مسئله اصلی، بررسی این موضوع است که این تصمیمات در میدان عمل چه پیامدهایی ایجاد می‌کنند و آیا مشکلات واقعی مجریان در طراحی و اجرای سامانه دیده شده است یا خیر.
سامانه الکترونیک زمانی می‌تواند موجب شفافیت و ارتقای خدمات شود که بر اساس واقعیت‌های اجرایی طراحی شده باشد؛ نه اینکه صرفاً فرآیندهای موجود را به شکل الکترونیکی بازتولید کند.
متأسفانه در چنین جلساتی گاهی «اجرای سامانه» با «موفقیت سامانه» یکی فرض می‌شود؛ در حالی که افزایش تعداد کاربران یا اجباری شدن ثبت اطلاعات، به‌تنهایی نشانه موفقیت یک سامانه نیست. معیار واقعی، میزان کارآمدی، کاهش مشکلات، تسهیل فرآیندها و رضایت کسانی است که هر روز با آن کار می‌کنند.
اگر قرار است سامانه‌ای بر تمام فرآیندهای دارویی دامپزشکی حاکم شود، طبیعی است که پیش از تأکید بر اجرای کامل آن، باید مشکلات و ایرادات آن از زبان افرادی شنیده شود که در خط مقدم ارائه خدمات قرار دارند؛ نه اینکه صرفاً در جلسات اداری درباره ضرورت اجرای بیشتر سامانه تصمیم‌گیری شود.
تصمیم اداری زمانی اعتبار پیدا می‌کند که واقعیت میدان را نیز در خود منعکس کرده باشد.
پیشنهاد می‌شود در کنار جلسات کارشناسی داخلی، جلساتی واقعی و بدون تشریفات با حضور فعالان بخش خصوصی، مسئولان فنی، داروخانه‌ها، مراکز درمانی و سایر مجریان این فرآیند برگزار شود و مسائل و پیامدهای اجرایی سامانه از زبان خود آنان شنیده شود.
در غیر این صورت، ممکن است در گزارش‌های اداری شاهد «پیشرفت اجرای سامانه» باشیم، اما در میدان، همچنان با مشکلاتی مواجه باشیم که اساساً در زمان طراحی و تصمیم‌گیری دیده نشده‌اند.
فاصله میان آنچه پشت میز تصمیم‌گیری می‌شود و آنچه در میدان اجرا می‌شود، همان نقطه‌ای است که باید جدی گرفته شود.