حکیم مهر-سرویس دانشجویی-دکتر پریسا قلوبی: با انتشار اخبار حاکی از شروع تصمیم‌گیری و فرایند تأسیس دانشکده‌ای جدید برای دامپزشکی، علامت سؤال بزرگی در ذهن تمامی ما نقش می‌بندد: آیا اساساً کشور به دانشکدهی دامپزشکی جدیدی نیاز دارد؟
به گزارش حکیم مهر، مگر غیر از این است که هر عرضه‌ای مستلزم پاسخ به تقاضا و نیاز جامعه باشد؟ اکنون که تصمیم بر تأسیس دانشکدهی جدید گرفته‌اید، آن هم در شرایطی که دامپزشکی امروز با مشکلات آموزشی در تمامی دانشکده‌ها روبه‌روست و کمبود امکانات و چالشهای متعدد بیداد می‌کند، ضرورت این تأسیس را چگونه توجیه می‌کنید؟
پیش از این تصمیم، میزان نیاز کشور به جذب فارغ‌التحصیلان بررسی شده است؟
- فریاد اشباع ظرفیت دامپزشکی چطور؟
- موج نارضایتی از بازار کار چه می‌شود؟
- کمبود بودجه، سروری و تهدید دامداران علیه دامپزشکان شاغل، در کنار تعدد همکاران حاضر در صف انتظار، چه پاسخی دارد؟
- فوران بی‌عدالتی در پرداخت حقوق‌های خارج از تعرفه به مسئولان فنی چه؟
- کمبود کیس‌های بالینی در بیمارستان‌های آموزشی چطور؟
- نبود استادان تمام‌وقت در واحدها و الزام به پرداخت شهریه‌های هنگفت برای استفاده از استادان پروازی چگونه توجیه می‌شود؟
کدام‌یک از این گودال‌ها را پر کرده‌اید که اکنون ساختن چاله‌ای جدید را راهکار می‌نامید؟
اگر گام‌به‌گام و بر اساس خط فکری شما بررسی کنیم، احتمالاً بر این باورید که پتانسیل پرورش دام در شمال کشور، ظرفیت کافی برای توجیه تأسیس دانشکده‌ای جدید را دارد. اما بازاری که در آن همین حالا تعدادی از دامپزشکان برای یافتن فرصت شغلی مناسب با مشکل مواجه‌اند، چگونه می‌تواند پذیرای افزایش نیروی کار باشد؟
دانشکدهی دامپزشکی واحد بابل، در فاصله‌ی حدود ۴۰ کیلومتری آمل و با ده‌ها سال تجربه، در کنار دانشکده‌های دامپزشکی تهران، کرج و گرمسار، در فاصله‌ی جغرافیایی نسبتاً مناسبی از این منطقه قرار دارد. آیا این مراکز موفق به تربیت و معرفی نیروی مؤثر و پاسخ‌گو به نیازهای شمال کشور نشده‌اند که اکنون چنین شتاب‌زده به دنبال گسترش دانشکده‌ها در این مناطق هستیم؟
اصلاً وجود ظرفیت بالای دامپروری، لزوماً به معنای نیاز به تأسیس دانشکده نیست!
گام دوم، احتمالاً فشار اقتصادی و تأسیس دانشکده در جهت تأمین بودجه‌ی مورد نیاز منطقه است.
تأسیس دانشکدهی جدید صرفاً ساخت یک ساختمان و جذب دانشجو نیست؛ بلکه ایجاد تعهدی بلندمدت برای تربیت نیروی متخصصی است که قرار است سالها بعد وارد بازاری شود که همین امروز نیز با چالشهای جدی مواجه است.
همواره از طریق همین سرویس، به مسائل و مشکلات دانشجویان دامپزشکی حین دفاع از پایان‌نامه، گذراندن واحدهای کارآموزی، مشکلات تطبیق مدرک، نبود کیس کافی در بیمارستان‌های دانشگاهی، ظرفیت‌های پذیرش بی‌رویه در آزمون‌های دستیاری، مشکلات خوابگاه و مسائل رفاهی و غیره اشاره کرده‌ایم. گزارش‌های متعددی دریافت و در مقالات به آن‌ها پرداخته شده است؛ به‌گونه‌ای که با کمترین نگاه و کوچک‌ترین حساب سرانگشتی، اگر تصمیمی برای دامپزشکی گرفته می‌شد، باید در جهت توان‌بخشی مراکز سابق و بهبود سیاست‌های رویکردی می‌بود.
همچنین، ظاهراً نیازمند افزودن دو واحد درسی با عنوان «چگونه صورت‌مسئله را پاک و نادیده بگیریم» به چارت درسی هستیم؛ چراکه با خلأ عمیقی در این مهارت در زندگی روبه‌رو هستیم!
اگر توجیه این تصمیم، ظرفیت اقتصادی و توسعه‌ی منطقه است، آیا تأسیس دانشکدهی دامپزشکی واقعاً مناسب‌ترین راهکار برای این هدف محسوب می‌شود؟ آیا قرار است آموزش به ابزاری برای تأمین منابع مالی تبدیل شود، حتی بدون آنکه زیرساخت‌های لازم برای تربیت دانشجویان فراهم شده باشد؟
بدیهی است که دانشجو نباید تاوان نبود برنامه‌ریزی اقتصادی و پیش‌بینی‌نشدن نیازهای اولیه‌ی یک مرکز آموزشی را بپردازد!
هرچند فارغ‌التحصیلان هر واحد دانشگاهی ممکن است در زمینه‌های مختلف فرصت اشتغال پیدا کنند، نباید رقابت‌های بی‌مورد، زیر سؤال رفتن زحمات دامپزشکان، پذیرش حقوق‌های پایین و ورود دامپزشکانی با کیفیت علمی محدود و ضعیف به بازار کار را نادیده گرفت.
احتمالاً تأسیس چنین مرکزی، به معنای این موارد نیز خواهد بود:
- آموزش پذیرش برخی سیلی‌های ناعادلانه بر صورت همکاران سابق؛
- بی‌توجهی به اصل نیازها و کمبودهای این رشته؛
- عدم تمرکز و توجه به مشکلات فعلی دانشجویان؛
- و نبود وجدان کافی.
در پایان، امروز دامپزشکی کشور بیش از آنکه به افزایش بی‌وقفه‌ی تعداد دانشکده‌ها نیاز داشته باشد، به سامان‌دهی ظرفیت‌های موجود، ارتقای کیفیت آموزش، حفظ شأن حرفه‌ای دامپزشکان و ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار نیازمند است!
